Grote waterteunisbloem woekert in Weusthagpark

Grote waterteunisbloem bedreigt natuur van plassen van Rientjes in Weusthagpark Hengelo

In het water van de plassen van Rientjes, die deel uitmaken van het nieuwe Weusthagpark in het noorden van Hengelo, woekert op circa 20 plaatsen de grote waterteunisbloem. Deze exoot, die oorspronkelijk alleen in Zuid Amerika voorkomt, was tot 2011 vrij verkrijgbaar in tuincentra in ons land, maar de verkoop werd in dat jaar verboden vanwege de groeiende overlast en schade die deze plant, eenmaal uitgezet in de vrije natuur, kan aanrichten. Er is een plek aan de zuidoever van een van de meertjes waar de waterteunisbloem afgelopen zomer heeft gebloeid. Dat duidt erop dat de plant daar al een of enkele jaren groeit. De bloeistengels waren bijna een meter hoog, terwijl op alle andere plekken de plant nog niet verder is gekomen dat het beginstadium: in het water liggende stengels van enkele meters. De bloemen lijken op die van de teunisbloem, maar ze zijn kleiner en het geel is intenser. Het is een mooie plant, maar hij hoort in onze natuur niet thuis en wat veel belangrijker is: hij draagt de dood met zich mee.

De waterteunisbloem is de dood in de pot voor wateren als de plassen van Rientjes, voormalige kleigaten net ten noorden van de A1 in het noordelijke deel van het nieuwe Weusthagpark, dat nog bezig is zijn vorm te krijgen. De plant is een woekeraar van de ergste soort. Stengels kunnen gemakkelijk afbreken en door de wind naar een andere locatie worden geblazen, om daar uit te groeien tot een nieuwe plant. Wortels die blijven zitten kunnen ook weer uitgroeien. Deze plant had eigenlijk nooit verkocht mogen worden. Een vijver in een particuliere tuin groeit er binnen de kortste keren mee dicht. In de oude kleigaten van Rientjes duurt dat wel wat langer, maar het resultaat is hetzelfde. Als er niet wordt ingegrepen, dan groeit op termijn de hele boel dicht met een vlechtwerk van in het water liggende meterslange uitlopers. Dat kan zo’n dicht tapijt vormen, dat het lijkt alsof je er kunt lopen. Dat kan gevaarlijk zijn voor kinderen. De enorme plantengroei trekt zoveel zuurstof uit het water, dat alle leven in de plassen uiteindelijk door zuurstofgebrek afsterft. Wat we dan overhouden zijn dode, dichtgegoeide meren.

De plassen van Rientjes vormen een belangrijk natuurgebied midden in de stad. De meertjes zijn in trek bij allerlei vogelsoorten, zoals ijsvogel, kuifeend, dodaars, brand- en grauwe gans, aalscholver, blauwe reiger, kleine bonte specht en nog vele andere. Vandaag heb ik het waterschap ingelicht over de ‘besmetting’ met de waterteunisbloem. Het is onontkoombaar dat er ingegrepen moet worden. Niets doen is geen optie. Ik hoop wel dat dat gebeurt met respect voor de rijke natuur van de meertjes. Ik heb ervoor gepleit om de oeverbegroeiing zo veel mogelijk te sparen. De meertjes zullen al een klap krijgen door de transformatie tot een stadspark, met de daarbij behorende aanleg van infrastructuur in de vorm van paden. De recreatiedruk zal toenemen. Aan de noordoever zullen drastische veranderingen plaats gaan vinden door het afdekken van asbeststort uit het verleden en door de aanleg van een brug. Het is te hopen dat er na afloop nog iets van deze rijke natuur overblijft.

Hengelo Biennale in Houtmaat met een week verlengd

Kinderen spelevaren tussen het kunstwerk 'Ongestoeld' van Martin Oostenrijk

De eerste Hengelo Biennale op de oevers van de vijver bij de Houtmaat is vanwege grote belangstelling op de valreep met een week verlengd en loopt nu door tot en met zondag 16 juni. Deze expositie 'Plaatsbepaling', waaraan 32 Hengelose kunstenaars deelnemen, is gratis toegankelijk van 10.00 tot 20.00 uur. De ingang is iets voorbij de hoofdingang van De Houtmaat aan de Houtmaatweg. Aan de westkant van de vijver zijn ruim 50 kunstwerken te bewonderen. Informatie over de deelnemende kunstenaars is te vinden in het kleine, houten huisje bij de ingang.

  

De Houtmaat is een aantrekkelijke locatie door het water en het vele groen. De natuur is er dominant aanwezig. Vanmiddag moest ik een meikever redden die in mijn glas bier was beland. Die had even een hele goede dag, tenminste dat dacht ik aanvankelijk, maar omdat ik vergat hem af te spoelen kon het wel eens verkeerd met deze mooie drenkeling zijn afgelopen. Bier vormt immers een plakkerig laagje als het opdroogt. Dat zou jammer zijn, want grote kevers zijn al zo zeldzaam, en dat heeft gevolgen voor vogels die zich ermee voeden, zoals klauwieren en klapeksters.

In de vijver huizen twee koppels brandganzen, de kleinste ganzensoort in ons land, met hun vijf jongen.  Soms komen ze op de oever om te grazen, en dat is leuk om te zien. Doorgaans is de Houtmaat een heel rustige plek, maar op zondagmiddag juist niet, omdat er dan in het zomerseizoen levende muziek aan de rand van de vijver te beluisteren valt. Vanmiddag was dat de uit Borne afkomstige Euregio brass band, die er lekker op los speelde. En dan heb je alles bij elkaar: muziek, water, natuur, nu ook kunst, en verder een aangename, ontspannen sfeer en lekker hapjes en drankjes. Dan hoeft alleen het weer nog maar mee te werken.

Nieuwe kunstroute: van Badgasten naar Watereiland

Badgasten tussen de drukte op de zaterdagse markt

Sinds de onthulling van de bronzen beren op de Markt vorige maand en het gereed komen van het kunstwerk Watereiland op de plek van het voormalige Huys Hengelo  in Thiemsland is het mogelijk om een interessante route te lopen langs kunstwerken in en bij de binnenstad van Hengelo, waarbij soms de natuur ook aan bod komt. De nieuwste aanwinst, Badgasten van Marjolijn Mandersloot, is een goed startpunt. Het werk van Mandersloot is toegankelijk en speels van karakter. Het roept vragen op, bijvoorbeeld waarom een van de vijf beren zo afzijdig bij een lunchroom naar binnen staat te gluren. De enorme beren zijn in stukken gegoten, waarna de delen aan elkaar zijn gelast. Er zit bij elkaar zes ton brons in verwerkt. Het kunstwerk is met 450.000 euro niet alleen het duurste, maar ook het meest omstreden kunstwerk in de stad. Wat er ook over gezegd kan worden, het plein is er in ieder geval op vooruit gegaan. Vooral  kinderen vermaken zich prima met het nieuwe speelgoed. Met de beren als speelplek lijkt een oude wens van hen in vervulling te zijn gegaan. Bomen en een speelplek, dat hadden ze wel gewild een jaar of 15 geleden, voordat die fatale herinrichting van rond de eeuwwisseling van start ging. Uiteindelijk is het er dan toch van gekomen.

Vanaf dit punt is ook nog de Hengelerweendwijzer van Pier van Dijk te zien op de top van de Brinktoren aan de andere kant van de Markt. Een windvaan, voortgedreven door Hengeler Weend, maakt een lange neus naar de omliggende gemeenten, hoewel je ook zou kunnen denken dat die lange neus naar Hengelo zelf wordt gemaakt, als een reactie op het geblunder in het no-nonsense tijdperk. Beslist een mooie manier om zonder molen toch wind te exploiteren.

We lopen naar de voet van de Brinktoren en gaan daar rechtsaf de Beekstraat in. Aan de rechterkant passeren we het Historisch Museum, waar regelmatig kunst wordt geëxposeerd. Van 8 september tot 6 januari is er een expositie te zien van de in 2010 overleden Hengelose kunstenaar Frans Bolsscher: o.a. plastieken van hout en keramiek, en bijzondere  houten stoelen met organische vormen. Helemaal op het einde van de Beekstraat steken we diagonaal het pleintje over en komen dan in de Pastoriestraat, waar enkele van de oudste panden van de stad staan, herkenbaar aan de muren met vakwerk. Halverwege aan de rechterkant staat een groot, roestvrij stalen kunstwerk van Ali Koubaa, die zich heeft laten inspireren door de gevels van oude huizen, die hier in de vorige eeuw gesloopt zijn.

Als we de straat uitlopen staan we recht tegenover de muziekschool, van oorsprong een neoclassisistische kerk uit 1840, die in de jaren ’80 na een lange strijd van de sloop gered is. Links van de kerk staat Zuil met muzieknoten van Caspar Slijpen uit 1995. Dit werk sluit mooi aan bij de ionische zuilen in de voorgevel van dit gebouw.

Hart voor bomen vangt late zonnestralen

Na het oversteken van de brede Deldenerstraat linksaf en na circa 50 meter vervolgens rechtsaf het Heemafstraatje in, de vroegere toegangsweg van Huys Hengelo. Na het bruggetje over de Drienerbeek ligt aan de linkerkant in het gras Hart voor bomen, een verzameling ingegraven stammen van bomen die als gevolg van de zomerstorm van juli 2010 het loodje legden. De stammen zijn aangelegd in de vorm van een lindeblad en vormen een plek waar de natuur ongestoord haar gang kan gaan. Langzaam aan zullen de stammen vermolmd raken en zo steeds meer een voedingsbodem vormen voor nieuw leven. Na verloop van tijd kan hier een microreservaat ontstaan met bijzondere planten- en dierensoorten. Dit ontwerp van mij, dat in 2011 door de gemeente op een kleinere schaal is uitgevoerd, benadrukt de liefde voor het leven en berust op de gedachte dat leven en dood onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

Aan het eind van het houten wandelpad bevindt zich een titelloos werk van Dick Cassee uit 1986, dat tot voor kort in de Burgemeester Jansenstraat stond en dat hierheen verplaatst is vanwege de sloop van het oude stadskantoor. Op deze nieuwe plek komt het veel beter tot zijn recht. Het werk van Cassee, een belangrijk grafisch kunstenaar die ook beelden maakt, is vaak een reflectie op waarneming van landschap of architectuur. 

We zijn aangekomen bij het Bevrijderslaantje, waarlangs inmiddels  3  nieuwe kunstwerken zijn geplaatst: werk van Evert Strobos en Jan Baetsen, en daar tussen in het beeld Beschermde gelaagdheid van Ali Koubaa.  We nemen de brug naar het eiland in de opnieuw uitgegraven grachten van Huys Hengelo. Op het hoogste punt is een goed overzicht over het Watereiland van Jeroen Hoogstraten, dat dit voorjaar werd opgeleverd. Het is gesitueerd op de huisplaats van het Huys Hengelo, dat in 1821 werd gesloopt en waarvan de restanten eind vorige eeuw werden opgegraven. Bovenop het eiland zijn een impressie – niemand weet hoe het er precies heeft uitgezien -  van de contouren van het voormalige Huys in een natuurstenen reliëf aangebracht. Hier wordt een aantal keren per dag water opgepompt vanuit de plek waar zich vroeger een waterput bevond, zodat alles onder water verdwijnt, wat ongeveer twee uur in beslag neemt. Als het water op het hoogste niveau is dan opent zich een klep, waardoor het eiland binnen een half uur weer helemaal leeg loopt, waarbij langzaam de indeling van het Huys onthult wordt. Hoogstraten speelt een mooi spel met toedekken en onthullen, parallel aan het verleden, toen de resten van het Huys rond 1916 met aarde en beton werden afgedekt door de Heemaf, en vervolgens in 1995 bij een opgraving weer werden blootgelegd, om niet lang daarna als archeologisch monument weer onder aarde te verdwijnen, met de mogelijkheid om het in de toekomst weer bloot te leggen, mocht daar ooit behoefte aan bestaan. Het werk van Hoogstraten, dat inmiddels ook door eenden, waterhoentjes en reigers ontdekt is, moet je ondergaan. Het is meditatief van karakter en staat net als Hart voor bomen haaks op de snelle wereld waarin wij leven.

Nadat we het eiland verlaten hebben nemen we het wandelpad langs het water, en waar het naar links afbuigt gaan we rechtsaf en volgen deze weg tot aan de drukke Bornsestraat. Daar staat op het parkeerterrein aan de linkerkant De wandelaar van Rein Dool. De roestbruine kleur geeft aan dat het gemaakt is van cortenstaal, wat het een heel ander karakter geeft dan het gebruik van roestvrij staal, zoals we dat bij verschillende beelden al hebben gezien.

Ook dit kunstwerk op de Oude Algemene begraafplaats
heeft bij het verstrijken van de tijd een ander beeld

Vanaf hier kun je linksaf naar de Oude Algemene Begraafplaats, waar tot eind oktober zeven kunstwerken te zien zijn vanwege het honderdjarige bestaan van de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud, die een belangrijke rol heeft gespeeld bij het behoud van deze prachtige, zeer oude begraafplaats. Er is o.a. een installatie met dakpannen te zien van Janneke Kornet, waarbij tijd een belangrijke rol speelt, en die daarom goed aansluit bij Hart voor bomen en Watereiland. 
Wie 200 meter te ver vindt kan hier rechtsaf verder gaan tot de stoplichten en vandaar dezelfde richting aanhouden tussen links het kaalslagterrein, waar tot voor kort het oude stadskantoor stond, en rechts het stadhuis. Op de stenen kolommen van het stadhuis zijn de in keramiek uitgevoerde dieren weergegeven uit Dieren en bloemen uit Twente van Riemko Holtrop; de bloemen zijn aan de andere kant van het stadhuis bij de trap te zien. Op het plein achter de vier leilinden ligt Bevrijdingsmonument met duif van Pieter de Monchy uit 1965. Vanaf dit plein kun je op de top van de stadhuistoren de windwijzer De Levensgang van Jan van Eijl en Marie Eitink uit 1963 zien. Die bestaat uit vier beelden: aan de oostkant een kind met bal, op zuid een moeder met kind, op west een grijsaard met stok, en in het noorden de dood. Voor wie deze beelden goed wil bekijken is een verrekijker geen overbodige luxe.

Na een parkeerplaats met gedoemde bomen (ze worden binnen afzienbare tijd gekapt) aan de linkerkant volgen we  direct naar links het eraan grenzende fietspad dat ons naar de Wemenstraat brengt. Daar aan de overkant ligt een tweede oorlogsmonument, gemaakt door Ruurd Hallema, dat de slachtoffers van de 42 bombardementen op Hengelo herdenkt. In het plantsoen daarnaast is een tweede expositie te zien die verbonden is met het honderdjarig bestaan van de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud. Deze expositie duurt nog tot eind september.

Met het stadhuis in de rug gaan we hier rechtsaf en komen zo weer op de Markt. De route is 1,5 km lang (totaal 2 km met een bezoek aan de Oude Algemene begraafplaats). Het station en drie parkeergarages liggen op minder dan 300 meter afstand.

Nieuw leven in de grachten van Huys Hengelo

  Waterhoentjes voederen hun laatste twee jongen in de grachten

  van Huys Hengelo. De hoge kant maakt het hen niet gemakkelijk.

Sinds de grachten van de in 1821 gesloopte havezate Huys Hengelo opnieuw zijn uitgegraven zijn er watervogels naar toe getrokken. Wilde eenden en waterhoentjes zijn het meest talrijk, en in het winterseizoen zijn er veel kokmeeuwen. Er komt ook regelmatig een reiger, en incidenteel zijn er aalscholvers en ijsvogels gesignaleerd. Vorig jaar was er ook een stelletje meerkoeten, maar die zijn verdwenen sinds de gemeente vorige herfst al het riet langs de oevers liet weghalen. Dit voorjaar heeft een stel wilde eenden jongen gekregen. Ook zijn er drie stelletjes waterhoentjes met jong grut. Waterhoentjes bouwen een nest tussen het riet, dat inmiddels weer is aangegroeid. De jongen overleven lang niet allemaal, en dat hoeft ook niet. De sterken redden het, zo zit de natuur nu eenmaal in elkaar. Waterhoentjes eten plantendelen, maar ook insecten en weekdieren. Ze zoeken voedsel zowel in het water als op het land. Vanaf de kant moeten de ouders capriolen uithalen om de jongen te voeren, want de oevers zijn er niet op gebouwd dat de jongen aan land kunnen. Dat is wel een gemis… 

Op pad met moeder eend

Deze moedereend loodste haar jongen veilig naar de Berflobeek 

Rond het middaguur schuifelde een moedereend met negen pas uit het ei gekropen jongen over het Hengelose stationsplein. Het plein is momenteel één grote woestenij waar in verband met een herinrichting druk gewerkt wordt door wegenbouwers. De moeder liet zich daardoor echter niet weerhouden en loodste haar kroost onbekommerd door de zandige chaos. Als er één achter bleef dan hield ze in en met wat kwek, kwek, kwek kwam er wel weer beweging in de rij. Komend uit de richting van het Prins Bernardplantsoen was ze duidelijk op weg naar de Berflobeek aan de andere kant van de Spoorstraat. Dat is een drukke weg: hoe zou dat aflopen? Moe koos het moment dat de stoplichten op rood sprongen om over te steken. Ze liep met een vanzelfsprekendheid alsof ze die route elke dag aflegde. 

Bij de beek moest nog een moeilijkheid overwonnen worden: een afgrond van zeker twee meter tot aan het water. Ze vloog omlaag en probeerde haar kids te lokken, maar voor die kleine dotjes is twee meter omlaag springen net zoiets als wat voor ons 30 meter zou zijn. Na veel aarzelingen liet er zich één vallen, en al snel volgde een tweede. Ze fladderden met hun minuscule vleugeltjes en landden veilig op het water. Voordat de rest zich bij hen kon voegen kwamen een paar mensen op hen af die dachten dat deze eendjes hun moeder kwijt waren. De jongen vluchtten een groot parkeerterrein op. De inmiddels gewaarschuwde dierenambulance verscheen op het toneel en met een groot schepnet werden de resterende jonge eendjes tussen de geparkeerde auto’s uit gevist en in de beek gezet. Tevreden peddelde moe stroomopwaarts, met in haar kielzog het jonge grut.

Overijssel trekt bliksemsnel jachtverbod in

Na een koudegolf laten watervogels zich gemakkelijk benaderen

Eergisteren stelde de provincie Overijssel per vandaag een tijdelijk jachtverbod voor watervogels in vanwege het voortdurende strenge winterweer, maar gisteren werd het verbod alweer opgeheven, nog voor het was ingegaan. De provinciale woordvoerder Katja Pronk liet weten dat een verbod niet meer nodig is gezien de weersomstandigheden. Dat suggereert een enorme verbetering binnen 24 uur. Is dat ook zo?

De 8^e februari was de laatste dag van een koudegolf van 10 dagen. Van een koudegolf is sprake als de temperatuur op vijf aaneengesloten dagen steeds onder nul blijft en tijdens drie van die dagen de minimum temperatuur lager ligt dan 10 graden onder nul. Gisteren kwam de maximum temperatuur voor het eerst weer (net) boven het vriespunt uit. Blijkbaar was dat voldoende reden voor de provincie om het jachtverbod af te schieten, ondanks dat de nachten ijzig koud blijven met temperaturen van 10 graden of meer onder nul. Door wind ligt de gevoelstemperatuur dan al gauw onder de min 15 graden. Weliswaar is het sneeuwdek in het grootste deel van de provincie zo goed als verdwenen, maar de maximumtemperatuur ligt vandaag en morgen rond vier graden onder nul. Het zijn gewoon ijsdagen. Het ijs groeit in Overijssel dus verder aan, maar toch, wonder boven wonder, zou er volgens de provincie in één klap voldoende open water zijn, alsof God in zijn almachtigheid persoonlijk heeft ingegrepen. De verzwakte watervogels kunnen blijkbaar weer alle kanten op, er is helemaal niets aan de hand, dus knallen maar!

Utrecht was de eerste provincie die in verband met de strenge en langdurige vorst een tijdelijk jachtverbod instelde per 6 februari. Zuid en Noord Holland sloten de 8^e de jacht op watervogels en Noord Brabant per vandaag. Overijssel, toch al niet in de voorhoede bij het afkondigen van jachtverboden, was zo bliksemsnel met het intrekken ervan, dat het wel een knieval lijkt voor de jachtlobby. Pas in de loop van zondag valt de dooi in…

Nieuw gemeentelijk groenplan in de maak

Volgende maand ligt het concept op tafel van een nieuw stedelijk groenplan voor Hengelo. Een snoer van ‘groene parels’ zal daarvoor de basis vormen, berichtte TC Tubantia vandaag. Het gaat daarbij om ecologisch waardevolle gebieden die met elkaar zullen worden verbonden, zoals onder meer de begraafplaatsen, de tuindorpvijver, beken en waterlopen, monumentale en bijzondere bomen, parken en andere groene longen. Verschillende groene organisaties kunnen meedenken, o.a. KNNV en de Natuur- en Milieuraad, maar ze achten zich niet medeverantwoordelijk voor het eindresultaat.

Na alle commotie over de 8000 bomen eind vorig jaar is dit een mooi streven dat de stad echt verder kan brengen. Het is immers bekend dat losstaande gebiedjes ecologisch verarmen als er geen verbindingen zijn met andere gebieden. Het is wel van belang dat het beheer meer afgestemd moet worden op het behouden en liefst vergroten van de ecologische rijkdom. Dat vereist wel een cultuuromslag, want te vaak is het beheer nog afgestemd op beheersing, op netjes. Er wordt bijvoorbeeld te veel gif gespoten. Vorig jaar september werden in het Wilbert zelfs kale straatstenen besprenkeld met Round Up, een uiterst smerig en gevaarlijk goedje.

Een kale boel resteert na het maaien van al het riet in de grachten.        

Er wordt ook te veel gemaaid. Een mooi voorbeeld daarvan is het volledig wegmaaien van alle riet in de grachten rond de plek waar tot 1821 Huys Hengelo heeft gestaan. Dat gebeurde vlak voor het invallen van de winter. De groep eenden, het dozijn waterhoentjes en het paartje meerkoeten, dat zich daar kortgeleden vestigde, hebben nu geen enkele dekking meer. Ook de waterplanten zijn verdwenen. Je zou toch denken dat de gemeente vanwege de bezuinigingen wel op een betere manier haar geld kan besteden. Een jaar geleden is er ook riet gemaaid, maar toen bleef nog de helft staan. Je gaat bijna denken dat deze kaalslag te maken heeft met het peperdure kunstwerk Watereiland van Jeroen Hoogstraten, dat vorige herfst op het stenen eiland is aangelegd. Zonder riet kun je het ongehinderd van alle kanten bekijken. Gelukkig dat de watervogels er nog zijn, want anders was dit nu een heel erg dode bak water. Terwijl het een parel zou kunnen zijn!

Zie ook 'Maak het groen!'.

Dieren en vuurwerk: geen goede combinatie!

Voor ruim 60 miljoen euro aan vuurwerk gaat er deze jaarwisseling de lucht in om de overgang naar het nieuwe jaar te markeren. Van oudsher een traditie die berust op het verjagen van boze geesten door het maken van lawaai. Wat nog niet zo lang geleden onschuldig vermaak was begint echter steeds meer uit de hand te lopen. Het is tegenwoordig heel simpel om via internet illegaal vuurwerk te bestellen, en steeds meer mensen doen het. Het wordt gewoon aan de deur afgeleverd. Voor vier en een halve euro heb je al een lawinepijl met de kracht van een handgranaat. Oorverdovende nitraatbommen kosten minder dan een euro. Cees Meijer, coördinator van de Taskforce Opsporing Vuurwerk Bommenmakers denkt dat een verbod voor particulieren op het afsteken van vuurwerk onafwendbaar is. “Als hufters op deze manier doorgaan met het fabriceren en afsteken van gevaarlijke bommen, is er geen andere mogelijkheid”. Steeds meer mensen balen van knalvuurwerk en het gevaar dat dit met zich meebrengt.

Meer nog dan mensen hebben dieren moeite met onze vuurwerkmanie. Na drie jaar onderzoek heeft een samenwerkingsverband van het Instituut voor Biodiversiteit en Ecosysteem Dynamica, het KNMI en de luchtmacht aangetoond dat watervogels met duizenden verstoord worden door vuurwerk. Vlak na middernacht vliegen ze gestrest op en klimmen tot wel 500 meter hoogte, veel en veel hoger dan normaal, om te ontkomen aan het vuurwerk. Ze keren pas na drie kwartier terug. Ze verbruiken daarbij veel energie, waardoor ze dagen moeten bijkomen. Als er een flinke kou achteraan komt kan dat de sterfte omhoog jagen. En natuurlijk hebben ook andere vogels er last van.

Ook huisdieren schieten in de stress door vuurwerk. Dierenartsen schrijven vaak pillen voor, maar die werken lang niet altijd, omdat in een kwart van de pillen alleen maar acepromazine zit, een spierverslapper, waardoor het lijkt alsof het dier niet angstig meer is, maar ondertussen…

Vroeger kon je op straat je buren ontmoeten, dat was leuk, maar veel mensen gaan met deze gekte niet meer naar buiten. Esther Ouwehand van de Partij voor de Dieren is van plan om na het kerstreces een kamerdebat over vuurwerk aan te vragen. “De traditie van zelf vuurwerk afsteken valt niet meer te verantwoorden als je naar de slachtoffers kijkt”, zegt ze. De slachtoffers zijn tegenwoordig vooral omstanders en toevallige passanten.