Inspraakprocedure Concept Groenplan Hengelo afgesloten

Kaart hoofdgroenstruktuur is onvolledig

  De Hengelose oude Algemene begraafplaats in herfsttooi

Gisteren was de laatste dag waarop een inspraakreactie gegeven kon worden op het gemeentelijke concept groenplan, dat 6 weken ter inzage heeft gelegen. Naast de visie, de kern van het geheel, ging het ook om de bijbehorende kaart, waarop de hoofdgroenstructuur staat aangegeven. Wat me meteen opviel is dat de oude Algemene begraafplaats aan de Bornsestraat daar geen deel van uit maakt, en op de kaart zelfs niet eens als groen staat aangemerkt, terwijl dit zeer boomrijke kerkhof toch zeker tot de groene longen van Hengelo gerekend kan worden. Het kerkhof heeft de afgelopen jaren niet te klagen gehad over een gebrek aan belangstelling vanwege een herinrichting en daarmee gepaard gaande bomenkap, wat deze omissie des te raadselachtiger maakt. Ook de Dr. Kuyperstraat met 23 monumentale platanen is over het hoofd gezien.

Groen en kansen voor kinderen

Een onderdeel dat ik in de visie te weinig terug vindt is aandacht voor mogelijkheden voor kinderen om  in de stad spelenderwijs met natuur in aanraking te komen. Het belang van deze mogelijkheden moet niet onderschat worden, omdat juist op die manier een basis gelegd kan worden voor een latere positieve houding tot en omgang met natuur. De kinderen van nu zijn de volwassenen van de toekomst: als zij de waarde van groen niet inzien, dan kan dat consequenties hebben voor de leefbaarheid van de stad. De onwenselijke trend om bv. tuinen te bestraten kan dan een nog grotere vlucht gaan nemen. Graag wat meer kansen voor kinderen om op te groeien tussen het groen, bv. door vergroening van schoolpleinen en uitdagende groene speelplekken in parken. Veel geld is daar niet voor nodig, maar creativiteit des te meer.

Al het groen moet in het groenplan

Het groenplan wekt de suggestie dat het gaat over al het groen in de stad. Ik mis echter de aandacht voor het groen met de laagste status, het plaaggroen, ook wel onkruid genaamd. Dit groen wordt doorgaans als ongewenst beschouwd, maar desondanks is het groen. Ik wil ervoor pleiten om ook dit groen in het groenplan op te nemen. Waar voor ander groen beheersmaatregelen in het groenplan, of de uitwerking daarvan, worden opgenomen, zou het logisch zijn om dit ook te doen voor plaaggroen. Daarbij kan de gedachte dat groen een directe relatie heeft met duurzaamheid, dat het een voorwaarde is voor de leefbaarheid van de stad en voor de gezondheid van haar inwoners, mede bepalend zijn bij de bestrijding van overlast door plaaggroen.

Onkruidbestrijding en RoundUp

Momenteel is de situatie zo dat de gemeente twee keer per groeiseizoen stoepen en straten met RoundUp laat besproeien. Dat heeft niets met duurzaamheid te maken. RoundUp komt steeds meer onder vuur te liggen en het middel wordt ervan verdacht dat het o.a. kanker, Parkinson, huidaandoeningen, miskramen en aangeboren afwijkingen veroorzaakt. Het is een weliswaar goedkoop, maar geen veilig middel. Burgers worden blootgesteld aan dit vergif. Uit Duits onderzoek van december 2011 bleek dat de werkzame stof van RoundUp, glysofaat, in de urine van Berlijners aantoonbaar was in concentraties van 5-20 keer de toegestane norm voor drinkwater! Toen er eerder dit jaar  gespoten werd op het trottoir van de Troelstrastraat heb ik zelf geconstateerd dat het vergif zelfs de overkant van deze toch bepaald niet smalle straat kan bereiken. Ik zag in mijn eigen straat een moeder met een baby in haar kinderwagen vlak langs een voertuig lopen dat op de stoep een bespuiting uitvoerde. Ze was zich er stellig niet van bewust dat zij haar kind daarmee in gevaar kon brengen. Kinderen in het algemeen, maar babies in het bijzonder, zijn veel gevoeliger voor vergif dan volwassenen. Wordt daar bij de toelating van vergif wel rekening mee gehouden?

Denken vanuit een op duurzaamheid gerichte groenvisie

Het is beter om plaaggroen een plek te geven in het groenplan, omdat dan vanuit de groenvisie bekeken kan worden of, waar en hoe ingegrepen moet worden. Je kunt dan duurzaamheid, veiligheid, leefbaarheid en gezondheid een rol laten spelen bij deze afweging. Is het bv. echt nodig om twee keer per jaar actie te ondernemen? Moet het minimale groen, dat door onze 50.000 gemotoriseerde vervoermiddelen constant plat wordt gereden en tussen straatstenen echt niet hoger wordt dat 5 mm, beslist weggespoten worden? Volgens mij kan daar heel veel bezuinigd worden, vooral als we ons ook gaan afvragen waarom de gemeente stoepen van onkruid zou moeten ontdoen. De gemeente veegt ook niet de stoepen als er sneeuw ligt. Misschien is het veel slimmer om de verantwoordelijkheid daarvoor bij burgers te leggen. Dan moet wel het gif in de ban. Dat is heel goed uit te leggen vanuit een consistente, op duurzaamheid gerichte groenvisie.

Nieuwe kunstroute: van Badgasten naar Watereiland

Badgasten tussen de drukte op de zaterdagse markt

Sinds de onthulling van de bronzen beren op de Markt vorige maand en het gereed komen van het kunstwerk Watereiland op de plek van het voormalige Huys Hengelo  in Thiemsland is het mogelijk om een interessante route te lopen langs kunstwerken in en bij de binnenstad van Hengelo, waarbij soms de natuur ook aan bod komt. De nieuwste aanwinst, Badgasten van Marjolijn Mandersloot, is een goed startpunt. Het werk van Mandersloot is toegankelijk en speels van karakter. Het roept vragen op, bijvoorbeeld waarom een van de vijf beren zo afzijdig bij een lunchroom naar binnen staat te gluren. De enorme beren zijn in stukken gegoten, waarna de delen aan elkaar zijn gelast. Er zit bij elkaar zes ton brons in verwerkt. Het kunstwerk is met 450.000 euro niet alleen het duurste, maar ook het meest omstreden kunstwerk in de stad. Wat er ook over gezegd kan worden, het plein is er in ieder geval op vooruit gegaan. Vooral  kinderen vermaken zich prima met het nieuwe speelgoed. Met de beren als speelplek lijkt een oude wens van hen in vervulling te zijn gegaan. Bomen en een speelplek, dat hadden ze wel gewild een jaar of 15 geleden, voordat die fatale herinrichting van rond de eeuwwisseling van start ging. Uiteindelijk is het er dan toch van gekomen.

Vanaf dit punt is ook nog de Hengelerweendwijzer van Pier van Dijk te zien op de top van de Brinktoren aan de andere kant van de Markt. Een windvaan, voortgedreven door Hengeler Weend, maakt een lange neus naar de omliggende gemeenten, hoewel je ook zou kunnen denken dat die lange neus naar Hengelo zelf wordt gemaakt, als een reactie op het geblunder in het no-nonsense tijdperk. Beslist een mooie manier om zonder molen toch wind te exploiteren.

We lopen naar de voet van de Brinktoren en gaan daar rechtsaf de Beekstraat in. Aan de rechterkant passeren we het Historisch Museum, waar regelmatig kunst wordt geëxposeerd. Van 8 september tot 6 januari is er een expositie te zien van de in 2010 overleden Hengelose kunstenaar Frans Bolsscher: o.a. plastieken van hout en keramiek, en bijzondere  houten stoelen met organische vormen. Helemaal op het einde van de Beekstraat steken we diagonaal het pleintje over en komen dan in de Pastoriestraat, waar enkele van de oudste panden van de stad staan, herkenbaar aan de muren met vakwerk. Halverwege aan de rechterkant staat een groot, roestvrij stalen kunstwerk van Ali Koubaa, die zich heeft laten inspireren door de gevels van oude huizen, die hier in de vorige eeuw gesloopt zijn.

Als we de straat uitlopen staan we recht tegenover de muziekschool, van oorsprong een neoclassisistische kerk uit 1840, die in de jaren ’80 na een lange strijd van de sloop gered is. Links van de kerk staat Zuil met muzieknoten van Caspar Slijpen uit 1995. Dit werk sluit mooi aan bij de ionische zuilen in de voorgevel van dit gebouw.

Hart voor bomen vangt late zonnestralen

Na het oversteken van de brede Deldenerstraat linksaf en na circa 50 meter vervolgens rechtsaf het Heemafstraatje in, de vroegere toegangsweg van Huys Hengelo. Na het bruggetje over de Drienerbeek ligt aan de linkerkant in het gras Hart voor bomen, een verzameling ingegraven stammen van bomen die als gevolg van de zomerstorm van juli 2010 het loodje legden. De stammen zijn aangelegd in de vorm van een lindeblad en vormen een plek waar de natuur ongestoord haar gang kan gaan. Langzaam aan zullen de stammen vermolmd raken en zo steeds meer een voedingsbodem vormen voor nieuw leven. Na verloop van tijd kan hier een microreservaat ontstaan met bijzondere planten- en dierensoorten. Dit ontwerp van mij, dat in 2011 door de gemeente op een kleinere schaal is uitgevoerd, benadrukt de liefde voor het leven en berust op de gedachte dat leven en dood onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

Aan het eind van het houten wandelpad bevindt zich een titelloos werk van Dick Cassee uit 1986, dat tot voor kort in de Burgemeester Jansenstraat stond en dat hierheen verplaatst is vanwege de sloop van het oude stadskantoor. Op deze nieuwe plek komt het veel beter tot zijn recht. Het werk van Cassee, een belangrijk grafisch kunstenaar die ook beelden maakt, is vaak een reflectie op waarneming van landschap of architectuur. 

We zijn aangekomen bij het Bevrijderslaantje, waarlangs inmiddels  3  nieuwe kunstwerken zijn geplaatst: werk van Evert Strobos en Jan Baetsen, en daar tussen in het beeld Beschermde gelaagdheid van Ali Koubaa.  We nemen de brug naar het eiland in de opnieuw uitgegraven grachten van Huys Hengelo. Op het hoogste punt is een goed overzicht over het Watereiland van Jeroen Hoogstraten, dat dit voorjaar werd opgeleverd. Het is gesitueerd op de huisplaats van het Huys Hengelo, dat in 1821 werd gesloopt en waarvan de restanten eind vorige eeuw werden opgegraven. Bovenop het eiland zijn een impressie – niemand weet hoe het er precies heeft uitgezien -  van de contouren van het voormalige Huys in een natuurstenen reliëf aangebracht. Hier wordt een aantal keren per dag water opgepompt vanuit de plek waar zich vroeger een waterput bevond, zodat alles onder water verdwijnt, wat ongeveer twee uur in beslag neemt. Als het water op het hoogste niveau is dan opent zich een klep, waardoor het eiland binnen een half uur weer helemaal leeg loopt, waarbij langzaam de indeling van het Huys onthult wordt. Hoogstraten speelt een mooi spel met toedekken en onthullen, parallel aan het verleden, toen de resten van het Huys rond 1916 met aarde en beton werden afgedekt door de Heemaf, en vervolgens in 1995 bij een opgraving weer werden blootgelegd, om niet lang daarna als archeologisch monument weer onder aarde te verdwijnen, met de mogelijkheid om het in de toekomst weer bloot te leggen, mocht daar ooit behoefte aan bestaan. Het werk van Hoogstraten, dat inmiddels ook door eenden, waterhoentjes en reigers ontdekt is, moet je ondergaan. Het is meditatief van karakter en staat net als Hart voor bomen haaks op de snelle wereld waarin wij leven.

Nadat we het eiland verlaten hebben nemen we het wandelpad langs het water, en waar het naar links afbuigt gaan we rechtsaf en volgen deze weg tot aan de drukke Bornsestraat. Daar staat op het parkeerterrein aan de linkerkant De wandelaar van Rein Dool. De roestbruine kleur geeft aan dat het gemaakt is van cortenstaal, wat het een heel ander karakter geeft dan het gebruik van roestvrij staal, zoals we dat bij verschillende beelden al hebben gezien.

Ook dit kunstwerk op de Oude Algemene begraafplaats
heeft bij het verstrijken van de tijd een ander beeld

Vanaf hier kun je linksaf naar de Oude Algemene Begraafplaats, waar tot eind oktober zeven kunstwerken te zien zijn vanwege het honderdjarige bestaan van de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud, die een belangrijke rol heeft gespeeld bij het behoud van deze prachtige, zeer oude begraafplaats. Er is o.a. een installatie met dakpannen te zien van Janneke Kornet, waarbij tijd een belangrijke rol speelt, en die daarom goed aansluit bij Hart voor bomen en Watereiland. 
Wie 200 meter te ver vindt kan hier rechtsaf verder gaan tot de stoplichten en vandaar dezelfde richting aanhouden tussen links het kaalslagterrein, waar tot voor kort het oude stadskantoor stond, en rechts het stadhuis. Op de stenen kolommen van het stadhuis zijn de in keramiek uitgevoerde dieren weergegeven uit Dieren en bloemen uit Twente van Riemko Holtrop; de bloemen zijn aan de andere kant van het stadhuis bij de trap te zien. Op het plein achter de vier leilinden ligt Bevrijdingsmonument met duif van Pieter de Monchy uit 1965. Vanaf dit plein kun je op de top van de stadhuistoren de windwijzer De Levensgang van Jan van Eijl en Marie Eitink uit 1963 zien. Die bestaat uit vier beelden: aan de oostkant een kind met bal, op zuid een moeder met kind, op west een grijsaard met stok, en in het noorden de dood. Voor wie deze beelden goed wil bekijken is een verrekijker geen overbodige luxe.

Na een parkeerplaats met gedoemde bomen (ze worden binnen afzienbare tijd gekapt) aan de linkerkant volgen we  direct naar links het eraan grenzende fietspad dat ons naar de Wemenstraat brengt. Daar aan de overkant ligt een tweede oorlogsmonument, gemaakt door Ruurd Hallema, dat de slachtoffers van de 42 bombardementen op Hengelo herdenkt. In het plantsoen daarnaast is een tweede expositie te zien die verbonden is met het honderdjarig bestaan van de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud. Deze expositie duurt nog tot eind september.

Met het stadhuis in de rug gaan we hier rechtsaf en komen zo weer op de Markt. De route is 1,5 km lang (totaal 2 km met een bezoek aan de Oude Algemene begraafplaats). Het station en drie parkeergarages liggen op minder dan 300 meter afstand.

Kunst op Oude Algemene Begraafplaats Hengelo

Voor het eerst sinds het begin van deze eeuw is er een expositie van beeldende kunst te zien op de Oude Algemene Begraafplaats aan de Bornsestraat, een van Hengelo's groene longen. In 2001 ging het om werk van enkele Hengelose kunstenaars tijdens de eerste kunstmanifestatie van de onlangs ter ziele gegane Stichting De Hengelo Open. Nu gaat het om zeven kunstwerken die tentoon gesteld worden ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud, de organisatie waaraan we het behoud van deze bijzondere plek te danken hebben.

Hoewel deze expositie al ruim een maand loopt, kunnen bezoekers nog steeds geen informatie aantreffen over titels en makers van het werk. Misschien heeft dat te maken met het feit dat niet iedereen kunst op een kerkhof waardeert, en dat men deze mensen enigszins wil ontzien. Sommige mensen vinden nu eenmaal dat kunst niet op een kerkhof thuishoort, omdat het naar hun mening getuigt van een gebrek aan respect voor de doden. Het kan ook zijn dat men vindt dat je toeschouwers niet met dergelijke informatie moet afleiden, zodat ze geheel zelfstandig een eigen beeld kunnen vormen op kracht van hun eigen fantasie.

In deze installatie van de Utrechtse Janneke Kornet speelt de tijd een grote rol

Een van de meest interessante werken, zo vind ik zelf, ligt op een van de grasvelden achterin. Een groot aantal verweerde, voornamelijk rode, maar ook grijze oud-Hollandse dakpannen is in rijen schuin overeind gezet in de vorm van een rechthoek. Aanvankelijk was het een grotendeels rood vlak midden op een groen vlak, maar inmiddels groeit het gras tussen de pannen door, wat een heel ander rood-groen contrast geeft. Naarmate de tijd vordert zal het groen steeds meer gaan domineren. Je zou de pannen kunnen zien als symbool voor de graven op het kerkhof, voor al de duizenden die daar in de loop van vele eeuwen zijn begraven. Het proces van vergroenen geeft mooi weer hoe met het verglijden van de tijd het verlies van een geliefde uiteindelijk een plaats krijgt, zij het niet meer zo dominant als in het begin, en uiteindelijk vervagend, maar toch nog aanwezig. Deze installatie vind ik hier heel erg passend.

De expositie is naar verluidt te zien tot november. Daarna resteert nog slechts het bekende beeld dat Piet Hamer maakte van Frederika ter Horst, die in 1912 het initiatief nam tot oprichting van de VGO. Aan het honderdjarig bestaan van de VGO is overigens nog een tweede expositie gewijd, die tot eind september te zien is in de Weemenstraat.

Eeuwfeest VGO zet Oude Algemene begraafplaats weer in schijnwerpers

Dit jaar is het 100 jaar geleden dat de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud werd opgericht om de verloedering van de begraafplaats aan de Bornsestraat te stoppen en haar voor de toekomst te behouden. In 1911 was een nieuwe begraafplaats aan de Oldenzaalsestraat aangelegd, en de verwachting was dat de oude binnen afzienbare tijd opgeheven en geruimd zou worden. Dankzij de inzet van de vereniging is dat anders gelopen en kunnen we nu nog steeds genieten van deze bijzondere en waardevolle plek. Daarvoor mogen we de VGO beslist dankbaar zijn.

   De Oude Algemene Begraafplaats is nog steeds een prachtige plek

De vereniging heeft enkele jaren geleden veel kritiek te verduren gehad op de door haar ontwikkelde renovatieplannen met betrekking tot het groen op de begraafplaats. Het ging o.a. over de vraag in hoeverre je de natuur ruimte gunt. Daar kun je verschillend over denken. Het is een kwestie die ook regelmatig elders in de stad, bv. in de Hasseler Es, aangesneden wordt. Na bijstelling van de plannen lijkt het resultaat uiteindelijk bevredigend. Dit voorjaar is hard gewerkt aan de afronding, waarbij nog eens zes nieuwe loofbomen werden aangeplant.

De Oude Algemene Begraafplaats is een van de oudste van ons land en haar wortels gaan waarschijnlijk terug tot in de 13^e eeuw. De begraafplaats is steeds verbonden geweest aan het aanpalende Huys Hengelo, dat in 1821 aan sloop ten offer viel, en waarvan de resten in 1995 zijn opgegraven. De laatste heer van het Huys, baron Adolf Mulert, ligt er begraven in een hoekje links van de ingang. Blijkbaar resteerde er geen geld meer voor een eigen grafzerk, want hij ligt er onder een tweedehandsje: de (aangepaste) grafsteen van zijn overgrootvader. Dat valt te lezen in het door de VGO ter gelegenheid van het eeuwfeest uitgebrachte boek Euwigheid, waarin 27 verhalen staan over even zo vele Hengeloërs die er begraven zijn. Dat is slechts een klein aantal van de 500 overledenen waarvan een naam bekend is, en die 500 is weer een klein deel van de vele duizenden die er sinds de late middeleeuwen begraven zijn. Bij de keuze heeft men zich laten leiden door mensen die op de een of andere manier de aandacht trokken, wat wel tot gevolg had dat de levens van slechts twee vrouwen worden uitgelicht. Dat heeft natuurlijk ook alles te maken met de beperkingen die vrouwen tot ver in de vorige eeuw kregen opgelegd. Dat pleit des te meer voor Frederika ter Horst, die 100 jaar geleden de aanzet gaf tot de oprichting van de VGO en die zich bijzonder heeft ingezet voor het behoud van dit kerkhof.

'Bomen' is een werkwoord



Overal zie je nieuwe rododendronaanplant. Fraai om te zien,  
maar de natuurwaarde is niet erg groot.                                   

Het is al weer 400 dagen geleden dat het weblog 'Bomen in Hengelo' het levenslicht zag. Van april 2010 tot nu ging het vooral over de ontwikkelingen op de oude begraafplaats aan de Bornsestraat naar aanleiding van de voorgenomen kap van 35 tot 46 bomen. Als een soort actieblog gaf het achtergrondinformatie aan buurtbewoners en andere belangstellenden over wat er achter de schermen gaande was. Het verzet tegen de kap heeft wel zin gehad. We hebben met z'n allen flink wat stampij gemaakt, waardoor de kap niet in stilte uitgevoerd kon worden, en het oorspronkelijke herinrichtingsplan is op enkele onderdelen bijgesteld. Zo is de door veel mensen gewaardeerde atlasceder behouden gebleven. Waar de kapvergunning verplichtte tot herplant van slechts 15 bomen, zijn er inmiddels 35 aangeplant. We hebben ook gepleit voor behoud van biodiversiteit op de begraafplaats. Het is onduidelijk wat dat heeft opgeleverd. Iedereen kan zien dat er veel cultuurgewassen zijn aangeplant, maar niet uitsluitend. Er is immers ook veel klimop en maagdenpalm in de grond gezet. Eigenlijk is het nog veel te vroeg om op dit punt een oordeel te vellen, want de werkzaamheden zijn nog lang niet afgerond, en daarna duurt het nog enkele jaren voordat er echt iets over te zeggen valt. Nu het kerkhof duidelijk weer in de lift zit, vervalt de noodzaak om er regelmatig over te schrijven. Vanaf nu zullen andere zaken de boventoon voeren. 'Bomen' is per slot van rekening ook een werkwoord. Wel blijven 'groene' onderwerpen dominant. De oude begraafplaats zal in dit weblog af en toe voorbij blijven komen.

Tenslotte wil ik iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan de verbetering van het verbeterplan voor het kerkhof van harte bedanken voor de inzet.

Het kerkhof in de lift

Bodembedekkers in plaats van een boom                                                             

Gisteren sprak ik een bewoonster van Thiemsland die al maanden geen stap meer op de oude begraafplaats had gezet omdat ze bang was zich rot te schrikken van de gevolgen van de kap van 30 bomen in februari. Misschien dat meer mensen vanwege die reden huiver hebben om het kerkhof te betreden. Daar is echter geen reden meer voor. Met de aanplant van 35 jonge bomen en vele heesters zit het kerkhof gelukkig weer in de lift. En zoals ik vorige week al schreef valt het, nu er overal weer blad aan de bomen zit, niet eens zo heel veel op dat er 30 bomen gekapt zijn. Op sommige plekken, zoals in het achterste deel van het kerkhof en langs de Bornsestraat, is de verandering opvallend, maar de nieuwe aanplant maakt veel goed. Ik vindt het wel een misser dat het gat, dat aan de oostkant ontstaan is doordat daar een grote conifeer abusievelijk gekapt is, niet gevuld is met een nieuwe boom. De grond is slechts beplant met lage, gecultiveerde bodembedekkers, terwijl het bij de gemeente en de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud toch bekend moet zijn dat er nieuwbouwplannen bestaan voor het aanpalende terrein. Dat kan overigens nog wel 10 jaar duren, en het zou daarom juist slim zijn om er nu al op in te spelen door het planten van een boom. Daarmee voorkom je dat toekomstige nieuwbouw het intieme karakter van het kerkhof al te zeer aan zal tasten. Een nieuwe conifeer zou hier wel op zijn plaats zijn.

Hoewel er op het achterste deel van het kerkhof nog steeds gewerkt wordt aan het inplanten van nieuwe aanplant, kan ik iedereen aanraden om eens een kijkje te nemen. Inmiddels zijn alle onveilige, lage hekjes, die voor zijpaden gespannen waren, verwijderd, nadat enkele weken geleden een oude man erover was gestruikeld en met een dubbele enkelbreuk naar het ziekenhuis was afgevoerd. De hekjes waren oorspronkelijk bedoeld om de konijnen tegen te houden uit het deel waar vorig voorjaar al jonge aanplant was neergezet, maar ze hebben nooit gefunctioneerd. De konijnen sprongen er gewoon overheen, en daarbij bleek dat de nieuwe beplanting niet eens op hun menu stond. Iedereen kan nu weer veilig de zijpaden verkennen, maar wees wel alert wel op de stenen richel midden op het hoofdpad, die de begrenzing van het rond 1840 gesloopte kerkje aangeeft. Die richel steekt heel verradelijk enkele centimeters boven de grond uit.

Een wonderlijke keuze

De 12 jonge lindebomen op de oude begraafplaats die een zogenaamde 12-apostelenboom moeten gaan vormen hebben inmiddels gezelschap gekregen van nog twee losstaande linden. Wat onmiddellijk opvalt is dat één van de twee wel heel dicht op de gespaarde levensboom staat. De keuze van deze locatie roept vragen op, want het kan haast niet anders dan dat de levensboom de groei van deze linde sterk gaat beïnvloeden. Hij is met een omtrek van twee meter immers beslist geen kleintje meer. Gaan er over een paar jaar stemmen op om de levensboom maar te kappen, omdat hij de linde in de groei belemmert? Was er dan echt geen betere plek op het kerkhof te vinden? Heel vreemd allemaal als je bedenkt dat bij de kap van heel wat bomen het argument in stelling werd gebracht dat ze te dicht op andere stonden. Nu zetten gemeente en Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud zelf nieuwe aanplant boven op bestaande bomen. Eerder gebeurde dat al met de 12 linden, die te dicht op een fraaie magnolia zijn geplant. Oorspronkelijk wilde men de levensboom kappen, maar gelukkig bleef hij behouden. Hopelijk wordt deze bijzonder fraaie boom niet het slachtoffer van de nieuwe aanplant.

Het kerkhof heeft de afgelopen weken een flinke gedaante wisseling ondergaan. Alle bomen staan in blad, waardoor het veel minder opvalt dat er 30 bomen gekapt zijn. Ook zijn er in totaal 35 jonge bomen geplant, waaronder behalve de 12 linden ook vier berken en een stuk of tien hulsten. Dat ziet er over het algemeen goed uit en het is ook een hele verbetering vergeleken met de oorspronkelijke plannen, waarbij de verplichting bestond om slechts 15 bomen te planten als compensatie voor de kap van 35 exemplaren. Merkwaardig is wel dat er geen enkele conifeer onder de jonge aanplant zit, terwijl wel het merendeel van de coniferen op het kerkhof tegen de vlakte ging. Zou de ontwerper van het herinrichtingsplan soms een hekel hebben aan coniferen?

Een 12 apostelenboom als nieuwkomer

Er is hard gewerkt op de oude begraafplaats. De oude betonschutting is van klimop ontdaan, er is een nieuw hek tegenaan gezet en aan de voet ervan is nieuwe klimop aangeplant, zodat het hek in de toekomst niet meer zo in het zicht loopt. Ook op een strook grond tussen de nieuwe taxushaag langs de Bornsestraat en de 12 pas ingeplante lindenbomen is klimop gepoot als bodembedekker. De lindenbomen, die in één groot plantgat zijn gezet, vormen samen een zogenaamde 12 apostelenboom.

In dit geval vormen acht bomen een ring van twee meter doorsnede, waarbinnen de resterende vier linden zijn geplant. Ze staan allemaal op ongeveer een halve meter van elkaar. Over pakweg een jaar of vijftig raken de stammen elkaar en daarna vergroeien ze langzamerhand tot een geheel. Zoiets wordt wel een bomenboeket genoemd. De stammen groeien een beetje uit elkaar, zodat er een beeld ontstaat als bloemen op een vaas. Bomenboeketten werden in de 19e eeuw en in de Engelse landschapstijl vaak gebruikt om op een snelle manier een hele dikke boom te krijgen. Na 100 jaar is deze al drie meter dik, terwijl een losse linde na een eeuw pas één meter dik is. Het is wel de vraag of de vier bomen in het midden van de cirkel op den duur niet in de knel komen. Op een gegeven moment is er in het centrum geen ruimte meer voor diktegroei. Overleven ze dat?

Een 12 apostelenboom is een mooi concept, maar het staat of valt met een goede uitvoering. De linden staan nogal dicht bij een grote schubconifeer en bovendien zijn ze pal naast een magnolia gepoot. Dat was de beste plek, volgens een ambtenaar. Maar is dat ook zo? Het lijkt erop dat de linden ook een paar meter meer in de richting van het poortgebouw geplant hadden kunnen worden. Zoals het nu is wordt een radicale ingreep in de magnolia onontkoombaar, willen de linden een kans maken. Dat kan leiden tot de sloop van de halve boom, die gezond en wel prachtig in bloei staat. We zouden zuinig moeten zijn op de fraaie magnolia's die tijdens de bloei in het voorjaar het kerkhof een fantastische aanblik geven.

Nieuwe aanplant

De afgelopen week is er een begin gemaakt met de aanleg van nieuwe beplanting op de oude begraafplaats. Kleine rododendronstruiken, krente- en peperboompjes en veel bodembedekkers zijn uitgepoot op het oudste deel van het kerkhof. Het zijn vooral cultuurgewassen, wat een aanzienlijk verschil is met de oude situatie, waar klimop en andere inheemse planten een grote rol speelden. Verder is er een taxushaag aan de kant van de Bornsestraat geplant, zodat het gat dat door de kap van zeven schubconiferen is ontstaan, gesloten is. Achter deze haag zijn 12 lindebomen op een kluitje geplant, op zo'n manier dat ze in de toekomst tot één boom vergroeien. Daarover volgende week meer.

Gered van de motorzaag

De lente ontvouwt zich langzaam op de oude begraafplaats. De oude rododendrons aan de noordzijde beginnen te bloeien nu de temperatuur de hoogte in gaat en de regen zorgt voor voldoende vochtigheid. Eigenlijk was het de bedoeling van de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud om ze neer te halen, maar gelukkig hebben we daar een stokje voor kunnen steken. De kleur van de bloemen is prachtig wit met een zweempje zachtrose. Het is moeilijk te begrijpen waarom zoiets fraais van het kerkhof verbannen zou moeten worden, maar het schijn te maken te hebben met de wens om het grasveld te vergroten. In plaats van deze rij rodo's is er een groepje aan de zuidkant van het grasveld verwijderd. Veel andere heesters die zouden moeten verdwijnen staan nog steeds overeind, zodat we nog kunnen genieten van hun ontluikende bloesems. Ondanks de enorme ingrepen is het kerkhof in voorjaarstooi onveranderd een prachtige plek.

Precies een jaar geleden boden een aantal tegenstanders van de bomenkap op de oude begraafplaats aan burgemeester Kerckhaert 372 handtekeningen aan voor een groener Thiemsland en tegen de bomenkap. Wij confronteerden hem met het contrast tussen de rijke groene oase, die het kerkhof is, en de zeer matige groenstructuur van de aanpalende, dichtbevolkte wijk Thiemsland. Wat van zichzelf al goed is wordt aangepakt, zo hielden we hem voor, en wat niet goed is krijgt daarentegen te weinig aandacht. Onze stad verdient beter dan het 'verbeterplan' van de VGO! We vroegen hem om zijn invloed aan te wenden om dat ongelukkige plan om te buigen. Een jaar later is het plan van de VGO weliswaar aangepast, maar de veranderingen lijken niet wezenlijk. Misschien is het nog te vroeg voor een eindconclusie, omdat het werk nog niet af is. Het lijkt er echter op dat de VGO de gemeente op sleeptouw heeft kunnen nemen. De intimiteit en beslotenheid, die zo karakteristiek waren voor dit oeroude kerkhof, zijn goeddeels verdwenen. Zal dat ooit nog terugkeren?

Wij blijven alert

Nog niet zo heel lang geleden werd er door een stel scholieren vanwege een schoolopdracht een spookfilm opgenomen op de oude begraafplaats. Die leende zich daar natuurlijk prima voor met al die spannende hoekjes in het groen, tussen de grote rododendronstruiken, de machtige coniferen en te midden van tot de verbeelding sprekende grafmonumenten. Daar werd je fantasie wel geprikkeld, want saai was het er bepaald niet. Maar de tijden zijn veranderd zoals we allemaal weten, en het is er nu heel erg kaal. De intimiteit, het geheimzinnige en bijzondere, en de geschiedenis zijn er goeddeels uit weg gesneden. Je hoort wel eens zeggen dat Hengelo een saaie stad is, wat ik overigens betwijfel, maar als het zo is, dan is onze stad weer een stukje saaier geworden. Maar laten we niet alleen treuren: we mogen ook blij zijn, want het had allemaal nog heel veel erger gekund. Als de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud helemaal de vrije hand had gehad, dan was er héél veel meer tegen de vlakte gegaan. Een jaar of tien geleden lagen er plannen om alle 100-jarige linden een kopje kleiner te maken. Als de gemeente daar geen stokje voor gestoken had dan was het waarschijnlijk uitgedraaid op bijna volledige kaalslag. Hoe begaan is deze vereniging toch met het groene erfgoed?

In november kreeg de klankbordgroep onaangekondigd de voorgenomen kap van 46 bomen voor de kiezen, hoewel er een kapvergunning was afgegeven voor slechts 35 bomen. Nu de bomenkap achter de rug is blijkt dat van die 35 bomen er 30 verdwenen zijn, met daarnaast nog een jonge treurceder en een oude kronkelhazelaar. In de loop van dit jaar wordt er voor een aantal gespaarde bomen alsnog een nieuwe kapvergunning aangevraagd. De gemeente heeft geen garantie gegeven dat er de komende jaren niets meer gekapt gaat worden, en daarom blijven we alert.

Gaat de gemeente undercover?



Dit bleef over van de oude hulstboom bij de ingang                                              

Afgelopen weekend was het erg druk op de oude begraafplaats. Veel mensen wilden de verwoestingen die zijn aangericht met eigen ogen zien. Het is al met al een kale boel geworden en veel mensen zijn er treurig door gestemd. Er zijn buurtbewoners die er 'snachts van wakker liggen. Weer heeft Hengelo laten zien dat het weinig historisch besef heeft. Hoeveel waardevols is er al wel niet door slopershanden verdwenen in onze stad? Het wordt zo langzamerhand tijd om eens na te denken waarom de gemeente zo vaak de verkeerde richting inslaat. Maar eerst nog wat anders!

Opmerkelijk nieuws bracht TC Tubantia van 26-2-2011. Het comité 'Een groene wijk maak je samen' maakte bekend dat een tweetal reacties op hun site afkomstig zijn van computers op het stadhuis. Dat blijkt uit de IP-adressen. Het gaat om reacties die opvallend afwijken van alle andere, omdat ze het gemeentelijk beleid toejuichen en verdedigen. Nu mogen ambtenaren natuurlijk net als elke andere burger hun mening geven. Ook voor hen geldt immers de vrijheid van meningsuiting. 'Rob de Vries' en 'Ina Greven' zijn bij de gemeente echter volslagen onbekend. Deze anonieme types proberen de publieke opinie vanuit het stadhuis te beïnvloeden en doen zich voor als buurtbewoner. 'Rob de Vries': "Het groen bij ons in de buurt was echt een keer aan vervanging toe." Zijn compaan legt geduldig uit dat groenstroken na 20-30 jaar op zijn. Het comité heeft in een brief aan de gemeenteraad het anonieme optreden verworpen.

Hebben ambtenaren, zo vraagt het comité Bomenkap Begraafplaats Bornsestraat Nee! zich af, vanuit het stadhuis ook anoniem de publieke opinie proberen te beïnvloeden ten aanzien van de bomenkap in het voormalige eldorado aan de Bornsestraat? Tussen de reacties op recente artikelen in TC Tubantia vallen er ook twee op die flink bij de rest uit de toon vallen. 'Speer' vindt het allemaal maar gezeur. Volgens 'Super toch' ligt alles er over een paar jaartjes weer pico bello bij. "Soms moet je de boel eens goed opknappen en ik denk dat dit is wat hier gebeurt! Respect voor de gemeente." Gewone burgers of ambtenaren undercover? Het is voor ons niet na te gaan. Een ding is duidelijk: de lieden die gemeentecomputers voor dit soort acties misbruiken handelen niet integer en hebben geen benul welke schade ze aanrichten. Het vertrouwen van burgers in de gemeente wordt er zo niet groter op.

Rawhide



Wild west op de oude begraafplaats                                                                        

De afgelopen week leek het wel wild west op de oude begraafplaats, en dat deed me denken aan het nieuwste gedicht van onze stadsdichter Reinier de Rooie, getiteld 'Rawhide'. Wie van een bepaalde leeftijd is herinnert zich vast nog de gelijknamige tv-serie, die in de jaren '60 populair was. Keep moving, moving, moving... Stoere cowboys, veedrijvers over de prairies van het wilde westen, in gevecht met de elementen en de indianen. Zwaar geromantiseerd natuurlijk, meer een sprookje, zoals elke toenmalige Hollywoodproductie over de pionierstijd in het westen van de Verenigde Staten in de tweede helft van de 19e eeuw. Wie 'Meridiaan van bloed' van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy heeft gelezen, kent ook andere verhalen, zoals over het vermalen van de botten van de karkassen van bisons, die in miljoenenvoud over de prairies verspreid lagen, afgeschoten omdat ze in de weg liepen, of omdat de tong zo'n lekkernij was.

De vele Hengelose 'stadsprairies', de kaalslag die de gemeente pleegt in de Hasseler Es en op de oude begraafplaats, dat alles bij elkaar zijn voor Reinier de Rooie ongetwijfeld de ingrediënten geweest waaruit hij heeft geput voor zijn jongste geesteskind. 'Rawhide' heeft hij opgedragen aan al degenen die zich inzetten voor het behoud van de schoonheid en zich verweren tegen ambtelijk falen, en in het bijzonder aan de comités 'Een groene wijk maak je samen' en 'Bomenkap Begraafplaats Bornsestraat Nee!'. Meer werk van Reinier is te lezen op zijn weblog.

RAWHIDE

voor alle betrokkenen

onze prairies kennen geen fleur geen franje
liggen verlaten als achterhoek, omkaderd
en vergeten, verloren braakland waar geen
kind de stappen waagt wat vlinders achterna

men baggerschijt i.p.v. dotterbloem zaait niet
noch aangebrande orchis noch lange ereprijs
maar laat ons achter in ravage projectmatig
van zwijgzaam hullen achter bolknak boem

bezit schept verplichting roept de raadsheer
aan de ander die je bent in voorbijgaan aan
de moeder die daar woont aan de vader die
daar stierf waar nu bouwland de leegte laat

we zouden paarden moeten weiden en ezels
achteraf in bonte kleuren vol van hondsdraf
de vreugde doen bewijzen dat soms nog daad

aan mao refereert: laat duizend bloemen bloeien!

Het kerkhof ten grave gedragen



' Frederika, droog je tranen'                                                                                                                                                                     

De oude begraafplaats leek deze week wel op een slagveld. De ene boom na de andere ging neer, terwijl het geloei van kettingzagen de lucht vulde ter verbetering van dit lustoord. Vandaag vielen de laatsten van de verdoemde bomen in stukken uiteen. Voor Harry Takens van de voormalige bloemenzaak aan de Beukweg het moment om lucht te geven aan zijn afkeer van deze hele operatie. Midden op de dag plaatste hij een rouwkrans bij het beeld van Frederika ter Horst, die zich tijdens haar leven sterk heeft gemaakt voor het behoud van deze bijzondere plek. 'Frederika droog je tranen', vermeldt de tekst op een van de linten. Eerder waren al tientallen oude rododendrons en andere waardevolle heesters en bomen verwijderd, en nu er opnieuw zoveel verwoest is blijft er weinig over van haar werk. Takens heeft een levenslange band met het kerkhof, waar zijn grootvader hem mee naar toe nam om te genieten van de schoonheid, ver terug in de tijd toen hij nog een jochie was. Dan gaat het je wel aan het hart als je ziet hoe alles verprutst wordt en verandert in een kale boel. En het eindpunt is nog niet eens bereikt, want er gaan nog heel wat heesters tegen de vlakte.
Waarom liet wethouder Oude Alink dit gebeuren? Waarom kiest Hengelo zo vaak de verkeerde richting? Misschien dat in het door Radio Hengelo uitgezonden interview van vorige week zondag met haar een antwoord te vinden is. Ik kan het iedereen aanraden die het gemist heeft. Het is nog steeds te beluisteren op www.radiohengelo.nl/uitzendinggemist/nieuwsvizier totdat het zondag a.s. vervangen wordt.

Een vieze boel

Mossen en korstmossen op een oude grafzerk. Het leven komt voort uit de dood:   
is het geen wonder? Sommigen vinden dit echter een vieze boel...                             

Terwijl de sloop van meestal gezonde bomen op de oude begraafplaats gestaag vordert, zodat steeds duidelijker wordt wat voor een kale boel ons straks rest, dwalen mijn gedachten af naar de overwegingen van voorstanders van deze ingreep. Vorige week ontmoette ik op het kerkhof iemand die de bomenkap helemaal zag zitten. Hij was met een camera in de weer en ik maakte een praatje. We kregen het vanzelfsprekend over de bomen. 'Zolang die bomen hier staan blijft het een vieze boel', begon hij. Wat nou? Hij wees me op de groen uitgeslagen en bemoste grafzerken. Een vieze boel. 'En er komt ongedierte op af', vervolgde hij. Er ging mij geen licht op. Ging het om de konijnen misschien? 'Boommarters', zei hij, 'en ze zijn nog beschermd ook. Ze knagen de kabels van de auto door!' Nu knagen boommarters helemaal geen autokabels door, maar zijn neefje de steenmarter des te meer. De man wist zeker dat ze er zaten. Dat kan heel goed, want steenmarters houden wel van een dergelijke afwisselende, natuurrijke plek. Ik heb zelf wel eens vanuit m'n ooghoek een bruine schicht voorbij zien flitsen. Steenmarters kunnen inderdaad behoorlijke overlast veroorzaken door hun voorliefde om autokabels door te bijten. Dat heeft ermee te maken dat bij de fabricage van kabels in nieuwere auto's visolie is gebruikt. Gelukkig is er wel een oplossing tegen kabelbijtende steenmarters. Als je de autokabels omwikkeld met kuikengaas, dan heb je nergens meer last van. Dat je in plaats daarvan ook het leefmilieu van zo'n prachtig dier kunt verprutsen, daar had ik nog niet bij stil gestaan. 'Goed dat het gesaneerd wordt', vervolgde de man. Hij bezat oude foto's uit de tijd dat het kerkhof nog kaal was. 'Toen was het veel mooier', vond hij. Tja, over smaak valt niet te twisten. Als alles geasfalteerd zou worden, zei ik, ben je ook overal vanaf, maar dat ging hem gelukkig toch te ver.

Zouden er veel mensen in Hengelo ook zo over denken? Ik vermoed van wel, want anders zouden al die aanslagen op het groen in onze stad nooit zo omvangrijk zijn geworden. De waarde van een groene omgeving is nog lang niet overal doorgedrongen, en zelfs de gemeente en de lokale afdeling van Groen Links kunnen wat dat betreft nog veel ontdekken.

'Achterstallig onderhoud'

Hier stond een oude kronkelhazelaar                                          

Een forse achterstallige onderhoudsbeurt, dat is wat er gaande is op de oude begraafplaats, zo konden we vanochtend lezen in TC Tubantia. Met de kap van 35 bomen wordt het kerkhof weer in de oude luister hersteld, aldus de gemeente. Maar wat verkocht wordt als achterstallig groot onderhoud is echter een heuse grootschalige herinrichting, waarbij omwille van zichtlijnen en nette perkjes nog veel meer groen tegen de vlakte gaat. Zo sneuvelde begin deze week een kronkelhazelaar die er al tientallen jaren stond. Die moest weg zodat je de erachter liggende graven beter kunt zien. Zo'n hazelaar is nog best te verpoten, liet ik me door iemand vertellen die zelf zo'n fraai, oud exemplaar in de tuin heeft staan. Maar dat past blijkbaar niet in Het Plan, dat door de Vereniging Gemeenschappelijk Onderhoud is opgesteld en momenteel met 163.000 euro gemeentelijke subsidie wordt uitgevoerd. Aan het eind van het artikel komt voor de argeloze lezer toch nog de aap uit de mouw. Het kerkhof moet teruggebracht worden in de vroegere staat, de situatie van 1940: een strakke en rechte indeling met graven in het gelid. Het wordt opgeruimd en netjes, en voor de natuur is dat de dood in de pot.

Verkeerde boom aangezaagd

Gisterochtend was er geen enkel toezicht van de gemeente op de oude begraafplaats, en het duurde dan ook niet lang of het ging fout. Toen ik een ronde liep bleek dat een van de grote coniferen links van het hoofdpad al was aangezaagd, terwijl dit nou net een boom was die zou moeten blijven staan. De man met de zaag was verderop bezig om een 'plantje', laten we zeggen een oude hulstboom, om zeep te helpen. Ik zei hem dat de betreffende conifeer geen witte stip droeg, maar hij beriep zich op een plattegrond waar op zou staan dat die wel gekapt moet worden. Na wat vergeefse telefoontjes bereikte ik de coördinator wijkbeheer, die meteen in actie kwam. Hij legde de mannen uit dat ze alleen bomen met een stip om mogen zagen. Hopelijk heeft dat indruk gemaakt. Omdat de aangezaagde boom er niet uit uit ziet zal hij een dezer dagen wel omgezaagd worden. In dat geval blijft de andere, die eigenlijk zou verdwijnen, behouden. Het schijnt dat illegale kap regelmatig voor komt, zoals pas geleden nog op het Strootbeekpark, waar 15 oude bomen illegaal vernietigd werden. De bijna-illegale kap was voor ons aanleiding om onze groene wethouder op te roepen om de keten van onzorgvuldigheden te verbreken en om de kap onmiddellijk stil te leggen. De door de gemeente veel gebezigde mantra 'de zorgvuldigheid staat voorop' komt inmiddels in een steeds schriller daglicht te staan. We konden het niet laten om ook alle raadsfracties op hun verantwoordelijkheid te wijzen en vroegen hen om alsnog mee te werken aan een time-out. Daar verwachtten we helemaal niets van (alleen Pro Hengelo reageerde), maar we wilden het niet in stilte voorbij laten gaan. Een ritueel protest, meer was het niet. Tot zover zijn we gekomen in Hengelo.

Vandaag is er op het kerkhof trouwens geen enkele boom omgezaagd. Dat heeft vast van doen met de winterse kou. Wel werden er takken afgevoerd.

Naschrift: Te vlug heb ik hier geoordeeld dat er sprake was van (een poging tot) illegale kap. Nu ik een week later de verwarrende informatie die de gemeente verstrekt heeft nog eens doorblader kom ik tot de conclusie dat er geen sprake was van een begin van illegale kap. Wel heeft het bedrijf dat de kap uitvoerde zich op dit punt niet gehouden aan de opdracht van de gemeente.

Het uur U

Vanochtend om 7.45 uur arriveerde een uit twee man bestaande kapploeg aan de achterpoort van de oude begraafplaats om een begin te maken met de kap van om en nabij de dertig bomen. Ik was erbij om een foto te maken hoe ze de linie van vogelveren zouden platwalsen, maar die bleek al snel aan de kant gewerkt, mogelijk door degene die de poort aan de binnenkant opende. Schoonheid wordt niet op prijs gesteld. En het zal ook wel zo zijn dat iemand zich gerealiseerd heeft dat zoiets wel een heel verkeerd beeld oplevert.

Gistermiddag hebben we nog een laatste lobbypoging ondernomen om een meerderheid van raadsfracties achter een voorstel voor een time-out te krijgen, maar helaas kregen we alleen steun van Pro Hengelo, VVD en Christenunie. Het CDA kon niet snel genoeg tot een besluit komen, maar dat deed er ook niet meer toe toen duidelijk werd dat alle coalitiepartijen de kap toch gewoon door wilden laten gaan. Bijna allemaal hadden ze het over hoe zorgvuldig het allemaal gegaan was. Het voorbereidingswerk van ambtenaren, die in de voorgaande maanden bij voortduring hadden geroepen dat de zorgvuldigheid voorop staat, had zo zijn effect gehad. Ik gooide nog in de strijd wat we net gehoord hadden, namelijk dat de wijkvereniging Thiemsland/Weidedorp in het geheel niet was uitgenodigd om zitting te nemen in de klankbordgroep. Hoezo zorgvuldig? Het mocht niet baten. Zelfs voor een partij als de SP, voor wie burgerparticipatie even belangrijk schijnt te zijn als groen en biodiversiteit voor Groen Links, maakte dat geen verschil. En zo verdween ook deze laatste stohalm achter de horizon.

Het einde van een oude hulst                                                                                  

Vandaag, op de eerste dag van de bomenkap, zijn twee oude hulstbomen volledig vernield. Gistermiddag nog figureerden ze in een door Radio Hengelo afgenomen interview van wethouder Janneke Oude Alink.
De wethouder wilde er niet op in gaan; ze wilde niet discussiëren over afzonderlijke 'plantjes'. Plantjes! Plantjes!!! Het gaat om hulstbomen van 70-80 jaar oud, die zie je echt niet elke dag! Wat denigrerend van de wethouder, maar wat verhelderend ook is deze uitspraak. Van een wethouder die zo denkt over oude bomen kun je echt niet veel inzet verwachten. We zijn nog heel, heel, maar dan ook heel erg ver van huis...

De laatste linie

De natuur is onze bondgenoot                                                                                                                                                                  

De laatste uren tikken weg voordat de slopers aan de poort staan van de oude begraafplaats, om het natuurlijke en authentieke karakter, dat in 2009 al flink was aangetast, nog verder de nek om te draaien. Als laatste verdedigingslinie heb ik vandaag een lijn van vogelveren dwars over het pad bij de poort aan de achterzijde geplaatst. De kaalslagers zullen morgenochtend met hun zware materieel echt over de natuur heen moeten walsen om verder op het kerkhof hun slag te kunnen slaan. De veren staan symbool voor de vrijheid, in dit geval de vrijheid om een andere keuze te maken. 'Hengelo is een zee van lelijkheid met eilandjes van schoonheid. Laten we ons op de lelijkheid richten en de schoonheid met rust laten', aldus onze stadsdichter Reinier de Rooie. Ja, laten we ons op de lelijkheid richten, op de lelijkheid en niets anders dan de lelijkheid! De schoonheid redt zich wel!

Een eerbetoon

Een kleine delegatie van het comité 'Een groene wijk maak je samen' uit de Hasseler Es bevond zich onder de enkele tientallen aanwezigen bij het bevestigen van witte tulpen aan de stammen van de ruim 30 bomen die a.s. maandag op de oude begraafplaats geveld gaan worden. Tenzij wethouder Oude Alink, die groen en biodiversiteit zo belangrijk zegt te vinden, alsnog ingrijpt en een time-out instelt, net zoals zij dat onlangs in de Hasseler Es heeft gedaan. Van een wethouder van Groen Links zou je zowaar kunnen verwachten dat zij de idealen van haar partij probeert te realiseren door bedreigde stadsnatuur te behoeden voor vernietiging. Radio Hengelo en TC Tubantia, die allebei acte de presence gaven met een verslaggever en een fotograaf, gaf ik mee dat er nog hoop is zolang de bomen overeind staan. De tulpen zijn een eerbetoon aan de bomen en bovendien maken ze zichtbaar welke bomen gekapt gaan worden, want de merktekens zijn vaak op een plek aangebracht die niet duidelijk te zien is. Wij roepen wethouder Oude Alink op om de vernietiging van deze mooie plek tegen te houden.